वर ढग डवरले

विरह

अखेर

अखेर

 

जाता जाता अखेरचा हा घोट पिऊनी घेतो

जर जमले तर मरण्याआधी थोडे जगून घेतो

फसवुन गेले फासे, हरलो आयुष्याची खेळी

एकच मदिरा जिने कधीही प्रतारणा ना केली

आयुष्याचा भार वाहिला मदिरेच्या साथीने

रखडत खुरडत वाट चाललो मरणाच्या ओढीने

प्रवास संपे, अंतिम रेषा दोन अंगुळे उरली

अन् जगण्याची आस अचानक उचंबळूनी आली

नको वाटले जगणे, जेव्हा जीवन हाती होते

उभा मृत्युच्या दारी आता, पाउल का अडखळते

विचित्र सारी स्थिती पाहुनी, मी माझ्यावर हसतो

पिऊन प्याला अखेरचा हा, थोडे जगून बघतो

.... उल्हास भिडे (२७-४-२०१२)

घे जरा विसावा

प्रीत गझलियत

आनंद

आनंद

माणसाची जगण्याची तर्‍हाच तर्‍हेवाईक.
अत्यानंदाने अश्रू,
विनोदाला कारुण्याची झालर,
कारुण्याचा रसास्वाद,
दु:खाला सुखाची किनार …….
बरं असतं तर्‍हेवाईक जगणं;
आयुष्याचं ओझं हलकं करायला.......
म्हणूनच,
क्षणाक्षणाला होतोय
एक आगळा आनंद
क्षणाक्षणाने जीवन संपत चालल्याचा
क्षणाक्षणाला मृत्यू जवळ आल्याचा.

.... उल्हास भिडे (१९-३-२०१२)

प्रवास