कळले होते... कळले नव्हते
ते भाव तुझ्या हृदयीचे, मी कधीच टिपले होते
चकवून तुझ्या डोळ्यांना नजरेतुन झरले होते
त्या अधीरल्या शब्दांना, ओठात रोखले होते
मिटलेल्या ओठांमधुनी, स्मितहास्य बोलले होते
त्या अवचित भेटीगाठी, की योगच जुळले होते
की योग तसे भेटींचे, जुळवून आणले होते
जणु ध्यास तुझा लागूनी, मन झपाटलेले होते
बेधुंद स्वप्न प्रेमाचे, वास्तवास पडले होते
अन् व्यक्त जाहलो तेव्हा, दोघांना कळले नव्हते
ते सुप्त भाव कोणाच्या शब्दांतुन फुलले होते
.... उल्हास भिडे (९-१२-२०११)
दाद
तिच्यावर लिहिलेली कविता वाचून
माझ्याकडे एकटक पहात
तिने हळूच भिरकावलेला
माझ्या कवितेचा कागद ......
..........
…..मी स्तंभित, संभ्रमित होण्याआधीच
माझ्या गळ्यात हात गुंफून
ऊष्ण श्वासातून तिने पुटपुटलेले
शब्द..... निरर्थक तरीही आशयघन....
.....मनातून स्फुरलेल्या कवितेला
मनात घुसणार्‍या कवितेतून दिलेली
दाद !
.... उल्हास भिडे (७-१२-२०११)
कधीच केला मी पोबारा
जा परतूनी जा माघारा
नका ठोठवू राउळ द्वारा
सोडुनी देव्हारा, गाभारा; कधीच केला मी पोबारा
दुर्मिळ झाली निर्मळ भक्ती
पाखंडी तर खंडोगणती
भक्त मनी निव्वळ आसक्ती
’मी’ पुढती ना कसली गणती
दांभिक भक्तापरीस वाटे, नास्तिक मजला प्यारा ..... १
उभारूनिया विशाल मांडव
उच्छादाचे चाले तांडव
उत्साहाच्या अतिरेकाने
उन्मादाचा होतो उद्भव
भंपक आर्जव बेगडी भक्ति, येउनि सार्‍याचा तिटकारा ..... २
नवस, साकडे नको जोगवा
नको भक्तिचा फुका गवगवा
मनामधे तुमच्याच डोकवा
तिथला माझा अंश जागवा
कर्मकांड अन पूजेआधी, मानव-धर्मा अंगीकारा ….. ३
उठा सुधारा आणि सावरा
डळमळणारा हा डोलारा
सुधारणे जर शक्य नसे तर
उपाय यावर एकच न्यारा
निरोप द्या मज कायमचा अन् असुरांची मंदिरे उभारा ….. ४
.... उल्हास भिडे (२७-९-२०११)
६, ४, आणि मी
पहिल्या ’ट्याहां’ पासून
आपल्या साथीला जुंपलेले
पाचवीला पुजलेले
ते सहा बेपर्वा….
आयुष्यभर आपल्याला चिकटलेले,
पायात पाय घालून पाडणारे….
…. कसेही असले ते तरी,
त्यांच्यासकटच गाठावे लागतात
ते चार टप्पे….
…..परिपूर्ण आयुष्य,
सर्वार्थाने जगण्यासाठी.
………………………………….
अंतिम टप्प्याचा निर्णय,
अंतिम श्वासानंतर……
..... चित्रगुप्ताच्या कॉंप्युटरमधल्या व्हायरसमुळे
जर Accidentally प्राप्त झाला तो अंतिम टप्पा;
तर ....... त्याच क्षणी लोटांगण घालून
विनवेन देवाला....
"नको देवा.... नकोय मला मुक्ती…..
तिथे नको पाठवू रे !.....
…..असेल तिथे निरामय आनंद
नसतीलही चिंता, क्लेश, दु:ख….
पण आहे का रे तिथे तो संघर्ष ?
आहे का तो थरार ?
एकट्यानेच सहांशी झुंजण्यातला
..... नाही ना ?
म्हणूनच देवा, कृपा कर
आणि पुन्हा एकदा,
आशा, आकांक्षा, इच्छा, अपेक्षा, उत्कंठा
हा सारा गोतावळा सांभाळत
त्याच सहांशी जिकिरीचं युद्ध लढण्यासाठी,
त्यातलं नाट्य अनुभवण्यासाठी,
पुन्हा त्याच मनस्वी धडपडीसाठी,
देवा,
मला Recycle Bin मध्येच टाक कसा."
.... उल्हास भिडॆ (१८-६-२०११)
